lotgenotenbijeenkomst, een grote deceptie

1 mrt

Vrijdag 21 februari 2020, voor vele melders, slachtoffers, van de commissie-De Winter een dag waar lang naar uitgekeken werd. De verwachtingen waren hoog gespannen. Ook omdat wederom in de uitnodiging de komst van de verantwoordelijke ministers Hugo de Jonge (VWS) en Sander Dekker (rechtsbescherming) werd aangekondigd. Voor vele reden om zich aan te melden voor deze tweede lotgenotenbijeenkomst. Eindelijk kans om de minister te spreken. Een uitgelezen kans, die niet snel weerkomt.

Al snel bleek dat dus Hugo de Jonge niet zou komen, hij werd vertegenwoordigd door de hoogste ambtenaar van zijn departement, Secretaris-generaal Erik Gerritsen.

Hiermee begon dus de deceptie.

De NOS melde die vrijdagochtend groot en met veel tromgeroffel dat minister Sander Dekker (rechtsbescherming) voorafgaand aan de ministerraad dat hij ’s middags naast excuses ook een compensatieregeling, een financiële tegemoetkoming, voor slachtoffers van geweld, zowel seksueel als psychisch misbruik bekend zou maken. leuk… Echter, wie het bericht, geschreven door politiek verslaggever Lars Geerts, van de NOS goed bekijkt, ziet bovenaan niet alleen de datum, Vr 21 februari, maar ook de tijd 05:56 uur staan. Lijkt mij sterk dat de ministerraad op dat tijdstip zat te vergaderen…

De ambtenaar die dit op zijn/haar geweten heeft, heeft weinig respect voor de slachtoffers om wie het gaat. Hij/zij heeft met deze daad de slachtoffers een hele slechte dienst bewezen. Hierdoor zijn verkeerde verwachtingen gewekt…

De bijeenkomst zelf was, vanaf het moment dat Sander Dekker aanwezig was, erg rumoerig. Immers, waar zou de minister mee komen straks. De onrust bleef aanhouden, in de zaal bleef het rumoerig.

De minister vertelde veel, maar zei weinig. Hij refereerde aan zijn excuus die hij in de kamer gemaakt had. Ik weet het niet, ik was er niet bij. En hij moet niet de kamer, maar de slachtoffers excuses maken. Helaas kwamen ook die middag niet de excuses. Wel de mededeling dat iedereen sowieso een financiële tegemoetkoming van 5000 euro zou krijgen. Ongeacht als je gaat procederen of niet.

Ik zou zeggen: neem die 5000 euro aan, en gebruik ze om te gaan procederen, Die 5000 euro is een belediging voor de slachtoffers. Een afkoopsom. Een doekje tegen het bloeden. Vele aanwezigen in de zaal waren daarom ook woedend, en dat lieten ze ook duidelijk blijken. De emoties liepen op een gegeven moment zo hoog op, dat besloten werd om de bijeenkomst in de zaal te beëindigen. Hiermee kwamen vele belangrijke programma onderdelen te vervallen. Voor de organisatoren een grote domper.

De dagvoorzitter, mevrouw Samira Bouchibti, had het duidelijk niet meer in de hand. Ik vond dat ze hier en daar respectloos naar de slachtoffers toe was. Duidelijk wist ze niet met de situatie om te gaan. Hier hadden de organisatoren van deze middag toch een steek laten vallen. Er was duidelijk door lotgenotenorganisaties aangegeven hoe het zou gaan verlopen. Afgaande op eerdere lotgenotenbijeenkomsten waar dit ook speelde.

Dat deze dag voor velen een grote deceptie was, kan ik mij heel goed voorstellen. Ik had het ook anders voorgesteld. Zonde van mijn tijd en het vele dure reisgeld wat het mij heeft gekost. Maar deze dag was ook een grote aanslag op mijn gezondheid. Ik was heel erg benauwd die dag!

Of ik een volgende keer weer naar een lotgenotenbijeenkomst van melders van de commissie-De Winter ga…

Ik bedenk mij nog wel een paar keer.

2️⃣0️⃣ 0️⃣2️⃣ 2️⃣0️⃣2️⃣0️⃣

20 feb

Morgenmiddag, vrijdag 21 februari, een belangrijke dag.

in Nieuwegein wordt een lotgenotenbijeenkomst gehouden voor de melders van de commissie Micha de Winter.

De afgelopen maanden hebben wij, de melders van de commissie-De Winter, hard gewerkt om vorm te geven aan de aanbevelingen van de commissie Micha de Winter. Het kabinet, bij monde van de ministers Hugo de Jonge (VWS) en Sander Dekker (Veiligheid), hebben toegezegd om alle aanbevelingen uit te voeren. Morgenmiddag tijdens de lotgenotenbijeenkomst zal duidelijk worden hoe de verantwoordelijke ministers dit gaan doen.

Tevens wordt morgenmiddag de oprichting van het Koershuis bekend gemaakt. Het Koershuis wordt een digitaal platform waar slachtoffers van alle vormen van geweld, seksueel en/of psychisch, zich kunnen melden. Morgen meer hierover, want eerst moet het bestuur gezocht worden. En meerdere zaken geregeld worden.

Maar eerst morgenmiddag, de bijeenkomst waar ook de beide ministers aanwezig zullen zijn. Er hebben zich meer dan 250 mensen aangemeld voor de bijeenkomst. Helaas hebben ze veel mensen moeten teleurstellen. Ik heb begrepen dat er mensen zijn die dit niet in dank afnemen. En zich op acties beramen.

Volgens mij zal morgenmiddag de deceptie alleen maar groter worden. Want de bezoekers krijgen niet de mogelijkheid de ministers persoonlijk rechtstreeks vragen te stellen. Dit gaat via het invullen van een formulier bij binnenkomst. En of jou vraag wordt behandeld is twijfelachtig, het kan ook zijn dat de ambtenaren de vragen via mail beantwoorden.

Het zal hoe dan ook een gedenkwaardige lotgenotenbijeenkomst worden.

Nog geen titel

20 jan

Eindelijk heb ik er een punt achter gezet.

Het boek wat ik ben gaan schrijven over mijn leven. Ruim een jaar lang, misschien nog wel veel langer, heb ik er aan gewerkt. Ik hoorde van anderen dat zij wel langer over het schrijven van een boek gedaan hebben. En ik vond deze periode al lang.

Klinkt tegenstrijdig misschien, ik vond het leuk om te doen. Het schrijven. Niet de inhoud van het boek, want soms hakte het er echt in. Zoals het misbruik op jonge leeftijd, de aanranding en mijn coming out.

De weg van de lange hel die ik gemaakt had toen ik, naar later bleek, met een rechterlijke machtiging ben opgenomen in een psychiatrische instelling. Het bleek dat ik krankzinnig was verklaard. Enkel en alleen omdat ik graag mijzelf wilde zijn. De pijn en de teleurstellingen die ik toen tegenkwam. De separeer waarin je werd vastgebonden in je bed, en de elektroshocktherapie die men bij mij wilde doen, om mij van mijn ‘homofilie’ te genezen. Want dat was de bron van alle ellende, vonden zij.

Gelukkig hebben zij mij nooit klein kunnen krijgen. Helaas heeft het wel mijn leven bepaald en veel invloed gehad op mijn leven. Want de maatschappij kan keihard zijn, dat heb ik wel ondervonden.

Veelvuldig kreeg ik de vraag of ik dit wel moest doen, mijn verhaal opschrijven. Ja ik vind van wel. Ik weet niet of mijn leven zo interessant is dat het in boekvorm verschijnen moet. De wereld mag, nee, de wereld moet weten hoe men destijds met kwetsbare mensen omging en de minachting die ze voor je hadden.

Zo kan ik nog wel een tijd doorgaan. Dat heb ik dan ook gedaan. Het is in een boekvorm gegoten. Ben benieuwd hoe er bij de uitgever gereageerd gaat worden als men het gaat lezen.

Is het goed genoeg om het uit te geven. Zo ja, hoe gaat het er dan uitzien. Wat gaat er geschrapt worden, wat moet er nog bij. etc. etc. En niet minder belangrijk: hoe gaat het heten. Want ik had nog geen titel. Vandaar de titel van deze blog: Nog geen titel.

Maar voor het zelfde geld, sturen ze het manuscript retour.

Afbeelding

2020

1 jan

Dáár gaan we weer … Völ geluk in’n tuk!

31 dec

Alsof Enschede destijds niet is getroffen door die afschuwelijke vuurwerkramp waar 23 doden en meer dan duizend gewonden bij vielen. Maar nee, de vuurwerkbommen vliegen je om de oren, bij wijze van spreken. Feit is wel, dat men massaal het advies en met name de regels voor het afsteken van het vuurwerk niet naleeft. Het interesseert hun ook totaal niet. Dat er heel veel mensen zijn die zich hieraan storen, last hebben van het geknal, longpatiënten zich uit voorzorg moeten opsluiten voor het kruitdamp waar ze heel benauwd van worden, (onze) huisdieren doodsangsten doorstaan en het niet begrijpen wat er gebeurd, nee dat snappen die domme imbecielen niet! Los van alle milieuschade die het vuurwerk überhaupt veroorzaakt.

En dan moet de jaarwisseling nog komen. Ik hou mijn hart vast met welk leed wij nou weer te maken zullen krijgen. Ik las dat men ook dit jaar weer naar verwachting voor bijna 80 (!) miljoen euro verknallen. Tachtig miljoen, niet te bevatten. En dan zijn er ook nog mensen die klagen omdat ze te kort komen. Je zou ze!

Ik durf de straat niet op omdat de kruitdampen inwerken op mijn longen en ik het direct heel benauwd krijg. Geloof me, als je geen adem meer kunt halen en het gevoel krijgt dat je stikt en vervolgens totaal in paniek raakt, nee, dat is niet leuk. Dát is wat die kruitdampen van het vuurwerk doet met mijn longen. Niet alleen met mijn longen, ook met die longen van andere longpatiënten. De meesten zorgen ervoor, ik doe het ook, om alle puffers en eventuele medicatie bij de hand te houden. Mijn zuurstofcompressor maakt deze dagen overuren.

Vanmorgen moest ik even de stad in, ik moest er even tussen uit. De hele dag binnen stomp je vreselijk af. Gewapend met mijn puffers en zuurstoffles én een speciaal mondkapje ben ik even naar de markt gegaan. Ik wilde graag voor ons een paar appelflappen halen. Het was vreselijk mistig waardoor het nog troostelozer uitzag dan het al was. Het was een vreselijke dichte mist. Gelukkig kon ik die wolken van kruitdamp van het vuurwerk wat werd afgeschoten omzeilen. Maar ik had mijn mondkapje bij de hand. Ik kneep ‘m wel. Maar ben gelukkig goed thuis gekomen.

Alleen onze twee teckels, Robin en Pascal, die hebben het niet meer. Ze liggen stoïcijns op de bank, angstig om zich heen kijken en niet begrijpend wat er aan de hand is bij iedere knal die ze horen van het vuurwerk.

Marcel en ik hebben afgesproken net te doen of wij die hevige knallen niet horen en reageren niet en hopen op deze wijze onze teckeltjes een beetje gerust te stellen. Maar eigenlijk is het leed al geschied.

Vanavond gaat alles dicht, tv harder dan normaal, ligt de kips leverworst klaar en tegen vijf voor 12, als het echte geknal begint, krijgen de mopjes een bullenpees en hopen ze hiermee rustig te krijgen. Voorgaande jaren is ons dat nog altijd gelukt. Dus ik hoop dit jaar ook. Ze zijn dol op bullenpees en zijn dan helemaal van de wereld en ‘vergeten’ even alles om hun heen.

Zo hopen wij de jaarwisseling door te komen.

wij proosten op dat wat komt en vooral in goede gezondheid.

Völ geluk in’n tuk!

Is de boodschap geland?

29 dec

Nu ben ik veel gewend, als verslaggever te luisteren naar je stem en op tv naar jezelf kijken. De een zegt het went de ander zegt het went nooit. Ik ben zo van: het is wat het is, jij ben jij en daar is niets aan te veranderen.

Met dit gevoel ging ik ook zitten in afwachting op het interview met EenVandaag van een paar weken geleden, zaterdag 28 december werd het uitgezonden. Altijd de vraag: wat is het geworden. De verslaggever, Simone Timmer en haar cameraman Pepijn Achterberg van EenVandaag, zijn bij ons ruim drie uur bezig geweest met opname. Dus een hele klus voor hen om er iets van te maken. Maar ik had er alle vertrouwen in.

Dat vertrouwen werd niet beschaamd, want wat is uitgezonden zag er zeer integer uit. To the point en niet over The Top. Respectvol item is het geworden. Op tv, maar ook online. Mijn complimenten en dank gaat dan zeker ook uit naar de makers.

Waar het mij om te doen was, is om al die melders bij de commissie-De Winter, ruim 900, een hart onder de riem te steken. Laten weten dat ze er niet alleen voor staan. Want dat velen van ons een zwaar en moeilijk leven hebben gehad, en misschien nog wel steeds hebben, staat buiten kijf.

Van harte hoop ik ook dat deze boodschap eindelijk eens is geland bij de verantwoordelijke ministeries. VWS en Veiligheid. Hugo de Jonge, minister van VWS en Sander Dekker, minister van Veiligheid.

Maar ook dat de leden van de tweede kamer deze boodschap oppikken. Want nu kunnen zij nog in gesprek gaan met de slachtoffers. Volgend jaar is er een allesomvattend debat en dan neemt de kamer een besluit. Echter als de kamer besluiten neemt op basis van informatie die ze kregen tijdens de laatste vaste kamercommissie VWS op 11 november jl. dan nemen ze de verkeerde beslissingen! Dus tweede kamer, laat van je horen. En ik roep de ministers Hugo de Jonge en Sander Dekker op toch eens na te denken.

Tegelijk zeg ik erbij: Ja het klopt, ik zit in het projectteam waarin de slachtoffers mogen meepraten over de aanbevelingen die commissie-De Winter aan het kabinet heeft gedaan. En van daaruit hoop ik ook dat mijn stem gehoord wordt. Echter het klopt niet. Die aanbevelingen doen een hele grote groep melders te kort. Zoals de doven en slechthorenden, blinden en slachtzienden. En natuurlijk de groep (ex)psychiatrische cliënten. Waar ik mij voor inzet.

bekijk hieronder de uitzending

lees het verhaal ook online

interview tv EenVandaag

19 dec

Het radio en tv programma EenVandaag heeft een eigen opiniepanel die meedoen, als je zin hebt, aan enquêtes. De een enquête is interessanter dan de andere. Bijna altijd doe ik mee met het invullen van de vragenlijsten. Zo werd het panel een paar weken geleden de vraag voorgelegd: wat is jouw politieke hoogtepunt van 2019.

Voor mij waren dat er een aantal, maar ik vond het uitkomen van het eindrapport Onvoldoende Beschermd, van de commissie-De Winter voor mij persoonlijk ook een hoogtepunt. Heb niet voor niets jaren gestreden voor (h)erkenning van het leed van ook (ex)cliënten van psychiatrische instellingen. Je krijgt dan ook altijd de vraag: indien de redactie je eventueel mag bellen, vul dan ook je naam en telefoonnummer in. Dus dat had ik gedaan. Dat doe ik overigens wel vaker, maar nooit gebeld.

Ik was deze enquête alweer vergeten, want een ander belangrijke enquête kwam voorbij: Het vuurwerkverbod. Ook een heel belangrijk item voor mij, helemaal daar ik longemfyseem heb. Die twee gaan dus absoluut niet samen. Voor mij betekend het weer 2 á 3 dagen met de jaarwisseling binnen zitten. En dan heb ik het ook nog niet eens over de dieren en onze twee teckels. Arme dieren, weten niet wat er gebeurd.

Dus voor mij: géén vuurwerk. Ik ben vóór een algeheel vuurwerkverbod.

Dus toen ik gebeld werd door de redactie van EenVandaag, dacht ik dat het om het vuurwerkverbod ging. Nee, het ging over mijn politieke hoogtepunt van 2019. De commissie-De Winter. In het kort gezegd, mij werd gevraagd of ik wilde meewerken aan een item over dit onderwerp op tv.

En zo gebeurde het dag maandag 16 december Simone Timmer, de verslaggever, met haar cameraman Pepijn, bij ons thuis kwamen en ik door haar werd geïnterviewd over mijn gebeuren als ex-cliënt van voormalig rijksinstelling Franciscushof in Raalte.

Mijn man Marcel heeft met de i-Phone een paar beelden gemaakt van het interview. Deze kun je hieronder bekijken.